บทความ การสร้างแรงจูงใจของผู้เรียนที่เรียนมหาวิทยาลัยเกาลี

การสร้างแรงจูงใจของผู้เรียนที่มหาวิทยาลัยเกาหลี

โดย  JANET S. NIEDERHAUSER

บทความนี้ถูกตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในรอบที 35 ฉบับที่ 1 (1997)

นักเรียนในมหาวิทยาลัยหลายแห่งมักจะล้มเหลวในการเข้าถึงการเรียนภาษาอังกฤษอย่างเต็มศักยภาพเนื่องจากมีแรงจูงใจต่ำ   ปัจจัยบางส่วนที่มีผลต่อแรงจูงใจของพวกเขานั้นเกี่ยวข้องกับระบบการศึกษาของประเทศ  การพิจารณาสถาบันและวัฒนธรรมเกี่ยวกับรายละเอียดของการเรียนรู้ภาษา  แม้ว่าบทความนี้จะบอกตัวอย่างจากบริบทของเกาหลีใต้  มันเป็นที่ยอมรับ ถูกเสนอว่าการอธิบายปัญหาและการแก้ปัญหา สามารถนำไปใช้ได้ในบริบททั่วโลก

แหล่งข้อมูลของแรงจูงใจต่ำในบริบทเกาหลี

                สาเหตุหนึ่งของแรงจูงใจต่ำในหมู่นักเรียนเกาหลีคือ  นักเรียนที่ยากจนที่ได้รับทุนการศึกษา พวกเขาต้องเผชิญกับข้อปฏิบัติและข้อกำหนดเพื่อให้สำเร็จการศึกษาในมหาวิทยาลัย  การวัดผลการศึกษาเป็นสิ่งที่กว้างและมักขึ้นอยู่กับปัจจัยที่ไม่เกี่ยวข้องกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สาเหตุอื่นๆ ความไม่ถนัดของนักเรียนที่จะเลือกวิชาเอกบนพื้นฐานของความสนใจส่วนบุคคลมากกว่าคะแนนสอบเข้า ถึงแม้ว่าตอนนี้มหาวิทยาลัยเกาหลีได้มีการพูดคุยเกี่ยวกับการให้นักเรียนมีอิสระมากขึ้นในการเลือกวิชาเอกของพวกเขา  เพียงสถาบันเดียวที่นำความคิดนี้ไกล สิ่งที่สามในการจูงใจคือเพศ  ประเพณีที่ใหญ่ๆ ของผู้หญิงเกาหลีที่สำคัญในภาษาต่างประเทศ แต่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีแรงจูงใจสูงเนื่องจากขาดแคลนการกระจายโอกาสในการทำงาน  และสำหรับผู้สำเร็จการศึกษาหญิง จะถูกแรงกดดันจากผู้ปกครองให้แต่งงานเมื่อสำเร็จการศึกษา

                ยิ่งไปกว่านั้นแรงจูงใจของนักเรียนได้รับผลกระทบเชิงลบจากปัจจัยอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเรียนรู้ภาษา หนึ่งในปัจจัยเหล่านี้การ เรียนรู้ก่อนประสบการณ์  เวลาที่นักเรียนเข้ามหาวิทยาลัย นักเรียนเกาหลีมักจะมีการเรียนภาษาอังกฤษอย่างน้อยหกปีในห้องเรียนภาษาอังกฤษ แต่ส่วนใหญ่จะไม่สามารถสนทนากับเจ้าของภาษาหรือเขียนประโยคผิดพลาดทางไวยากรณ์ได้  ถึงแม้ใจกลางเกาหลีและครูโรงเรียนมัธยมก็ยังคงสนับสนุนวิธีการแปล และครูเป็นศูนย์กลางในการเรียนพูดภาษาอังกฤษ นักศึกษาวิทยาลัยมีแนวโน้มในการตำหนิตัวเองเนื่องจากขาดความสามารถในการสื่อสาร

               

อุปสรรคเพิ่มเติมที่นักเรียนเผชิญในวิทยาลัย จากการปฏิบัติร่วมกัน จากการจัดกลุ่มผู้เรียนภาษาตามระดับชั้นยศมากกว่าระดับความสามารถ ในสังคมของการไว้หน้ากันมีความสำคัญต่อการนับถือตนเอง การปฏิบัตินี้เป็นการตั้งข้อปฏิบัติในเชิงลบต่อการเรียนรู้ประสบการณ์และความสำเร็จที่น่าสงสารของนักเรียนที่เข้าวิทยาลัยที่มีค่าเฉลี่ยต่ำและความรู้สึกว่าไม่สามรถตามเพื่อนร่วมห้องทัน แต่น่าเสียดายนักเรียนที่เข้าเรียนก็มีทักษะการหาค่าเฉลี่ยกลายเป็นแรงจูงใจน้อยเหมือนกัน เพราะพวกเขาไม่มีการท้าทายอย่างเพียงพอ โดยการก้าวอย่างช้าๆ ในรวมระดับชั้นเรียนภาษา

การปฏิบัติต่อกลุ่มผู้เรียนตามชั้นยศ นักเรียนจะหงุดหงิดโดยแสดงสเปกตรัมออกมา โดยมีโอกาสในการสำเร็จการศึกษาอย่างแท้จริง ตั้งแต่นักเรียนหลายๆ คนเริ่มตำหนิตัวเองในขาดหน้าที่ในการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ พวกเขามักจะท้อแท้มากในปีแรกของพวกเขา  พร้อมๆกันนั้น ความต้องการสำหรับความสำเร็จและความล้มเหลวเกี่ยวกับบทบาทที่ผ่านมามีบทบาทสำคัญในการเรียนรู้ภาษาที่มหาวิทยาลัยเกาหลีและงานวิจัยเกี่ยวกับแรงจูงใจในการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศมีแนวโน้มที่จะสนับสนุนข้อสรุปนี้ (Dornyei 1990)

แบบจำลองบทบาทในเชิงบวกสำหรับผู้เรียนภาษาอังกฤษในเกาหลีเป็นปัจจัยต่อผู้อื่นนั้นผลกระทบเชิงลบต่อแรงจูงใจของนักเรียน สื่อที่ดำเนินการรายงานเป็นประจำเกี่ยวกับข้าราชการและผู้เชี่ยวชาญด้านอื่นๆ ผู้ที่ล้มเหลวในการพบปะกับรัฐบาลของพวกเขา มาตรฐานของภาษาต่างประเทศไม่ช่ำชอง นอกจากนี้ครูสอนภาษาต่างประเทศในวิทยาลัยมักจะดำเนินการสอนทุกหลักสูตรในเกาหลี จากงานวิจัยแสดงให้เห็นว่าผู้เรียนภาษามีศักยภาพและประสบความสำเร็จมากที่สุดเมื่อพวกเขาเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเองและประสิทธิภาพระดับสูงในการทำงานในอนาคต (Tremblay and Gardner 1995:507)     การขาดการพูดภาษาอังกฤษในเกาหลี อาจจะอธิบายได้ว่าทำไมนักเรียนไม่มีแรงจูงใจสูง

ทัศนคติของคนเกาหลีที่มีต่อภาษาต่างประเทศและยังมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมแรงจูงใจของนักเรียน ในเรียนวัยกลางและนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาที่รับในปริมาณจำกัด ข้อมูลที่เกี่ยวกับกิจการหรือประวัติศาสตร์ของประเทศอื่นๆ ในระดับวิทยาลัยหลักสูตรนั้นมุ่งเน้นการทำความเข้าใจวัฒนธรรมอื่นๆ และค่อนข้างเข้าใจยาก ในผลสรุปนักเรียนหลายคนนำวาดภาพของชาวต่างชาติ โดยสื่อของเกาหลีใต้ ซึ่งมักจะมีความสมดุลน้อยมากกว่าในรายงานของพวกเขาเกี่ยวกับวัฒนธรรมของเกาหลีและอิทธิพลของชาวต่างชาติ

สื่อที่เป็นรูปเป็นร่างทางทัศนคติของภาษา ในรอบปีของวันอังกุล ประกาศให้ใช้อักษรเกาหลีในหนังสือพิมพ์ บทความ และบรรณาธิการบอกเกี่ยวกับภาษาต่างประเทศว่า “ปนเปื้อน” ภาษาเกาหลีและเกี่ยวกับอาจารย์มหาวิทยาลัย “ใช้ภาษาต่างประเทศมากเกินไป” นักเขียนได้เขียนไว้ว่าภาษาเกาหลีต้องได้รับการคุ้มครอง จากการบุกรุกของภาษาต่างประเทศ มันจะเข้าโดยไม่แปลกใจ ดังนั้นนักเรียนในวิทยาลัยหลายแห่งปิดบังเกี่ยวกับความรู้สึกเกี่ยวกับการเรียนภาษาที่สอง น้องในวิทยาวัยหนึ่งบอกฉันอย่างเชื่อมั่นว่า เขากลัวว่าจะลืมเกาหลีถ้าเขาใช้เวลามากเกินไปในการเรียนภาษาอังกฤษ

กลยุทธ์สำหรับการเพิ่มแรงจูงใจของนักเรียน

                ปัจจัยในเจตนาของอาร์เรย์ว่า แนวโน้มที่จะรวบยอดแรงจูงใจในการเรียนรู้ภาษา การทำงานของครูในเกาหลีสามารถใช้จำนวนกลยุทธ์ที่จะเพิ่มความมั่นใจในตัวเองของนักเรียนและความสนใจในภาษาอังกฤษ ก่อนที่จะเลือกหลักสูตรการแสดงที่เจาะจง อย่างไรก็ตาม ครูควรให้เวลาในการรับรู้ของนักเรียนเป็นรายบุคคลที่จะเริ่มการสอนแต่ล่ะเทอม นี้เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่เพิ่งมาใหม่ พูดภาษาเกาหลีใหม่ๆ อาจจะแปลกใจในการเรียนรู้นั้น ความน่าเบื่อของนักเรียนในการสนทนาภาษาอังกฤษในห้องเรียนจริง ที่เติบโตมาในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษหรือครึ่งชั่วโมงในห้องเรียนไม่ต้องการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ

                การช่วยเหลือนักเรียนให้มีการเชื่อมต่อการเรียนรู้ภาษาเพื่อเป้าหมายส่วนบุคคลของพวกเขา เป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับครูที่จะเริ่มจัดการกับปัญหาแรงจูงใจของพวกเขาในห้องเรียน ทางเลือกหนึ่งให้นักเรียนกรอกแผนส่วนบุคคล

                รูปแบบนี้เป็นพื้นฐานการแนะบนกลยุทธ์ของการจูงใจโดย  Crystal Kuykendall (1992)       และความคิดของพวกเราสำหรับห้องเรียน  EFL  ในระหว่างการประชุมของครูและนักเรียนเกี่ยวกับแผนที่ครูสามารถให้นักเรียนมองภาพของการเรียนรู้ภาษาในบริบทและเป้าหมายของตนเอง และช่วยพวกเขาด้วยกลยุทธ์แผนที่ พวกเขาสามารถใช้มันเพื่อเอาชนะความยากในการเรียนภาษา การกำหนดเป้าหมายที่สำคัญที่เฉพาะเจาะจงเป็นเป้าหมายทั่วไปคือ ‘การทำดีที่สุด’ ได้รับการเน้นโดย  Tremblay and Gardner (1995:515)  และนักวิจัยอื่นๆ Oxford, Park-Oh, Ito, and Sumrall (1993:369) ตัวอย่างเช่น เน้นความความสำคัญของการเลือกกิจกรรมในชั้นเรียนว่า  “นักเรียนเห็นความเป็นผู้นำของพวกเขาจากเป้าหมายการเรียนรู้ส่วนบุคคล ” แม้นักเรียนผู้ที่ไม่ได้วางแผนที่จะประกอบอาชีพ หลังจากสำเร็จการศึกษาสามารถพัฒนาความสนใจมากขึ้นในการศึกษาของพวกเขา หากพวกเขาสามารถเชื่อมต่อการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ เพื่อเป้าหมายส่วนบุคคล เช่น ปรารถนาที่จะเดินทางไปต่างประเทศหรืออ่านสิ่งพิมพ์ภาษาอังกฤษ

                จุดเริ่มต้นของภาคเรียน ครูควรจะใช้เวลาอธิบายภาษาของพวกเขาและวิธีการสอนให้กับนักเรียน พวกเขาสามารถบรรลุเป้าหมายนี้โดยระดับการสื่อสารประโยคพื้นฐานภาษาอังกฤษและให้มีการสาธิตสั้นของกิจกรรมในห้องเรียน พวกเขาไม่ควรรับตัวอย่าง นักเรียนคุ้นเคยกับในห้องเรียนที่มีครูเป็นศูนย์กลางโดยจะเข้าใจเหตุผลอัตโนมัติหลังจากทำงานเป็นกลุ่มหรือการออกแบบกิจกรรมของกลุ่มเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบโต้ตอบ  นักเรียนที่ถูกสอนให้ดูครูสอนภาษาเมื่อเจ้าหน้าที่ถามคำถามที่ตรง ค่าของทำงานกับเพื่อนนักเรียนด้วยกัน แม้ว่าครูที่พูด๓ษาอังกฤษพื้นเมืองอาจจะดูกิจกรรมคู่ที่ประสิทธิภาพและวิธีที่จะลดความวิตกกังวลในการทำงาน และเพิ่มความเชื่อมั่นของผู้เรียน นักเรียนบางส่วนในเกาหลีอาจไม่รู้สึกว่าพวกเขามีประโยชน์

                ชนิดการทดสอบที่แตกต่างของกลุ่มกิจกรรมอาจจะช่วยให้ครูค้นพบส่วนผสมผสานเพื่อห้องเรียนพิเศษ ตัวอย่างเช่น  ครูสามารถใช้วิธีการใช้จอภาพ แนะนำโดย Alice Omaggio-Hadley (in Young 1992:165) ในการสอนให้นักเรียนเกาหลีเป็นพิเศษ เป็นการคาดหวังให้ใช้อย่างถูกต้อง ในเทคนิคนี้ นักเรียนสามคนที่จะได้รับบัตรที่มีรูปแบบที่ถูกต้องสำหรับคู่การสนทนาบนพื้นฐานของการเลือกภาษา นักเรียนสามคนแสดงท่าทางโดยที่กลุ่มจะตรวจสอบและให้คำนะนำกับนักเรียนที่ทำงานเป็นคู่  จากที่พวกเขาย้ายจากกลุ่มไปอีกกลุ่มหนึ่ง ครูฟังการสนทนาเป็นคู่และสามารถช่วยนักเรียนในรูปแบบการสนทนาและข้อผิดพลาดของนักเรียน โดยการให้รางวัลพวกเขาสำหรับการสื่อสารที่ดีและการใช้งานที่ถูกต้อง

                ครูยังควรแนะนำกิจกรรมใหม่อย่างรอบคอบและอธิบายวิธีการที่ครูสามารถช่วยนักเรียนพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษ ระดับของแรงจูงใจลดลงและระดับของความวิตกกังวลเพิ่มขึ้น เมื่อนักเรียนไม่แน่ใจเกี่ยวกับวิธีการหรือทำไมพวกเขาจะต้องมีการทดสอบทางภาษา  การทำคำแถลงเชิงบวกเกี่ยวกับกิจกรรมที่จะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เป็นทางที่ดีเยี่ยมในการสร้างแรงจูงใจ “ ฉันคิดว่าคุณจะเพลิดเพลินกับกิจกรรมถัดไปของเรา ” และครูถ่ายถอดความกระตือรือร้นนั้นแก่นักเรียน

                กิจกรรมใหม่ๆ สามารถแนะนำนอกเหนือจากเวลาเรียนของผู้เรียนได้รับการสอนให้จำนวนของการแสดงออกร่วมกันในชั้นเรียนภาษาอังกฤษที่เป็นจุดเริ่มต้นของภาคเรียน การทำงานของครูระดับวิทยาลัยในเกาหลี ตัวอย่างเช่น ควรจำไว้ว่าชั้นเรียนมีความสำคัญมากและห้องเรียนภาษาอังกฤษของโรงเรียนมัธยม เป็นโรงเรียนขั้นต้นในเกาหลี นักเรียนปีแรกของวิทยาลัยอาจไม่เคยได้ยินวลีที่ว่า “ กรุณาเปิดถึงหน้าห้า หรือ ขีดเส้นใต้คำกริยาแต่ละประโยค ” มันมีประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเขียนทิศทางบนกระดานหรือเพื่อให้นักเรียนสามารถใช้เป็นลายลักษณ์อักษร  ในการศึกษาของเธอในการแยกประสาทสัมผัสของผู้เรียน EFL  Joy Reid (1987)  พบว่าการศึกษาเกาหลีที่มหาวิทยาลัยอเมริกันเป็นที่สุดในการเรียนแบบภาพประกอบของทุกเชื้อชาติ  ข้อสรุปนี้แนะให้เห็นว่าการใช้ระบบสำรองของข้อมูลสำหรับทิศทางการทำงานและห้องอื่นอาจจะช่วยให้ตั้งรากฐานสำหรับตั้งประสบการณ์เชิงบวกที่ระดับวิทยาลัยในเกาหลี

                การเรียนการสอนโดยการสื่อสารที่ไม่ใช้คำพูดอาจจะมีความสำคัญที่เท่าเทียมกัน นักเรียนที่เติบจากพื้นที่ที่ห่างไกลจากเมืองใหญ่เช่น Seoul  อาจจะไม่เคยมีการติดต่อกับชาวต่างชาติ  ก่อนที่จะเรียนภาษาอังกฤษที่วิทยาลัย อาจเข้าใจผิดและยึดครองท่าทางที่ไม่ใช้คำพูดอื่นๆ ของครูเวสเทิร์นของพวกเขา   Suzan Babcock (1993:7-13) ได้ให้ความเห็นการสอนนักเรียนรูปแบบพิเศษ โดยไม่ใช่คำพูดในสื่อสาร อย่างเช่น ยกคิ้ว  เพื่อแสดงความประหลาดใจหรือไม่เชื่อในการสั่งซื้อเพื่อป้องกันความสับสนและความยุ่งยากในหมู่นักเรียนที่อาจผิดจากความตั้งใจของครู

                การสอนนักเรียนเรียนรู้กลยุทธ์เป็นวิธีที่จะมีผลต่อระดับแรงจูงใจอื่น เพื่อหากลยุทธ์ที่ใช้โดยผู้เรียนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในชั้นเรียนโดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการหนึ่ง คือการสำรวจนักเรียนเกี่ยวเทคนิคที่พวกเขาใช้ในการเรียนรู้คำศัพท์ เตรียมความพร้อมสำหรับการทดสอบหรือลดความวิตกกังวล  กลยุทธ์เหล่านี้สามารถส่งผ่านทุกชั้นเรียน วิธีอื่นๆ คือกลยุทธ์การสอนนักเรียนนั้นเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย เพื่อเพิ่มความสำเร็จในการเรียนภาษาที่สอง ยกตัวอย่างเช่น นักเรียนเกาหลีหลายคนเขียนโครงงานเกี่ยวกับการแปล นี้อาจเป็นพื้นที่ที่การแปลในชั้นเรียนของโรงเรียนกลางและสูงทางภาษาอังกฤษ โดยส่งส่งเสริมให้นักเรียนที่จะเริ่มต้นคิดในภาษาอังกฤษ เมื่อพวกเขาเขียนและอธิบายว่าทำไมนี้เป็นประโยชน์ ครูจะช่วยนักเรียนเอาชนะนิสัยการเรียนรู้ภาษาที่ยาก มีงานวิจัยที่แสดงให้เห็นว่ากลยุทธ์การฝึกอบรมที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อมันถูกสร้างขึ้นมาอย่างชัดเจนและถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของของประสบการณ์โดยรวมนักเรียนในห้องเรียน (Oxford 1992:19)

                การสร้างกิจกรรมนั้นเป็นการสื่อสารที่แท้จริงและจะเป็นการเพิ่มแรงจูงใจ ครูระดับวิทยาลัย มีการเขียนในชั้นเรียน เช่น สามารถช่วยให้นักเรียนของเขา เขียนบทความสำหรับคอลัมน์มหาวิทยาลัยในหนังสือพิมพ์รายวันเป็นภาษาอังกฤษหรือแม้แต่สอดคล้องกับนักเรียนในประเทศอื่นๆ นักเรียนในห้องเรียนของฉันสามารถเขียนบทความสั้นๆ พวกเขาเขียนเกี่ยวกับตัวเองและประเทศของพวกเขา สำหรับนักเรียนในโรงเรียนทั่วโลกและการศึกษาในสหรัฐอเมริกา พวกเขาภูมิใจในบทบาทของพวกเขาในการเป็นผู้ช่วยครูในเกาหลีและการทำงานอย่างกระตือรือร้น

                วิธีการเพิ่มแรงจูงใจในหมู่นักเรียนก็คือการส่งข้อความเกี่ยวกับการเรียนภาษาและการสอนพวกเขาภาษามีการเปลี่ยนแปลงและเจริญเติบโต  วิธีการหนึ่งที่สนุกกับการทำเช่นนี้ในบริบทเกาหลีคือการให้นักเรียนเขียนรายการ รายรับรายจ่ายเป็นภาษเกาหลีและเทียบเป็นภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน เช่น

 “ ช้อปปิ้งตา” (ช้อปปิ้ง หน้าต่าง ) โดยการทำงานจากพจนานุกรมเล็กๆ นักเรียนอาจจะเริ่มต้นการมองอย่างไร และประเทศเพื่อนบ้านในภูมิภาคเอเชียของพวกเขา  ครูผู้สอนเกาหลีสามารถช่วยนักเรียนเอาชนะการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ อาจจะลดภาระของบวกเขาในการเรียนภาษาอังกฤษ

                ในบทความของเขามีความสำคัญในการสอนทักษะวัฒนธรรมดีกว่าทักษะทางภาษาในบริบททางธุรกิจ  Brian Bloch (1996) วิธีที่ควรระวังในการใช้แคบเกินไป การสอนมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาความสามารถทางภาษา

                วิวัฒนาการของเกาหลีใต้เป็นเศรษฐกิจที่เพิ่งได้ทำการเพาะปลูกทักษะทางวัฒนธรรมที่สำคัญ  หลักสูตรในการศึกษาพื้นที่ที่เป็นของหายากและมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่แผนกภาษายังคงมุ่งเน้นไปที่การวิเคราะห์ไวยากรณ์ในการศึกษาภาษาและความงาม ชื่นชมในการศึกษาวรรณคดี วรรณกรรม หลักสูตร หลายหลักสูตรก็ยังคงสอนในเกาหลี

        ในประสบการณ์ของฉัน อย่างไรก็ตามนื้อหาทางวัฒนธรรมเข้าไปในห้องเรียนภาษาเป็นหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดของการเพิ่มแรงจูงใจ ในสังคมที่มีความขัดแย้งระหว่าง โลกาภิวัตน์และชาตินิยมยังคงค้างคาจำนวนสมาชิกของรุ่นน้องในการชื่นชม โอกาสที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในประเทศอื่น ๆ และเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดกับครูที่มีความอ่อนไหวต่อทั้งสองวัฒนธรรม

แม้ว่าสถาบันที่มากสุดในเกาหลีใต้ได้ยังไม่ได้ใช้วิธีการเนื้อหาที่ใช้ในการเรียนรู้ภาษา แต่เพียงผู้เดียวในการสอนหลักสูตรระดับต่ำกว่าภาษา ครูสอนเนื้อหาทางวัฒนธรรมในหลักสูตรใด ๆ โดยการเลือกตำราที่เหมาะสมและกิจกรรมสามารสอนนักเรียน การตั้งค่ากันสิบนาทีที่ส่วนท้ายของแต่ละบทเรียนเพื่อให้นักเรียนถามคำถามเกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาวอเมริกันหรือวัฒนธรรมอื่น ๆ ของประเทศที่พูดภาษาอังกฤษเป็นเรื่องง่ายที่จะทำและทำให้นักเรียนมีโอกาสที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการปฏิบัติกับชีวิตในมหาวิทยาลัยหรือสิ่งอื่นที่พวกเขาเลือก นักศึกษาที่มี  การเขียนคำถามของพวกเขาบนสลิปของกระดาษและวางพวกเขา โดยไม่ระบุชื่อลงในกล่องคำถามวัฒนธรรม  Christina Zlokas-Cavage (1995) แนะนำได้พิสูจน์ตัวเองจะเป็นวิธีที่ดีในการเพิ่มความสนใจและพัฒนาทักษะภาษาแม้ในนักเรียนขี้อาย

แม้ว่าการวิจัยทั้งในและนอกสนามของภาษาที่สอง การเรียนรู้เป็นการแสดงให้เห็นแรงจูงใจที่เกี่ยวข้องกับจำนวนของตัวแปรการศึกษาส่วนใหญ่มีแนวโน้มที่จะยอมรับว่า "เรื่องการเปิดกว้างและในเชิงบวกสำหรับกลุ่มอื่น ๆ และสำหรับกลุ่มที่พูดภาษา" (Tremblay และการ์ดเนอร์ 1995:506) ที่มีประสิทธิภาพอิทธิพลต่อแรงจูงใจผู้เรียนภาษา ดังนั้นความพยายาม เพื่อเพิ่มขีดความสามารถทางภาษาของนักเรียนอาจขึ้นอยู่กับการสร้างห้องเรียนวิทยาลัยที่ส่งเสริมให้เกิดการสื่อสารไม่เพียง แต่ต้อง แต่ยังชื่นชมลึกสำหรับวัฒนธรรมที่พูดภาษาอังกฤษ ในระยะยาวมหาวิทยาลัยที่พัฒนาหลักสูตรเนื้อหาที่ใช้สำหรับหลักสูตรภาษาอังกฤษของพวกเขา จะอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดของทั้งสองเพื่อกระตุ้นให้นักเรียนของพวกเขา และเพื่อช่วยให้พวกเขาได้เรียนรู้ทักษะทางภาษาและวัฒนธรรมที่พวกเขาต้องการในศตวรรษที่ 21

บทความเรื่อง การสร้างคำศัพท์และพัฒนาการเขียนโบว์ชัวท่องเที่ยว

     การสร้างคำศัพท์และพัฒนาการเขียนโบรว์ชัวท่องเที่ยว

ครูจะต้องมีประสิทธิภาพเพื่อช่วยนักเรียนปรับปรุงการเขียนและสร้างคำศัพท์ของพวกเขา ประสบการณ์การสอนเพิ่มโดยการวิจัยเป็นทางที่ดีที่สุดที่ทำเมื่อไม่ผ่าน ซึ่งจัดการหรือควบคุมการเขียนแบบฝึกหัดแต่ความน่าสนใจจะไปอยู่ที่ชิ้นงานที่เสร็จ บ่อยเกินไป แต่ครูไม่สามารถที่จะอนุญาตให้นักเรียนมีเวลาเพียงพอสำหรับกระบวนการเหล่านี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงระยะก่อนการเขียนที่สำคัญเมื่อนักเรียนมีปฏิสัมพันธ์กับครูและเพื่อนของพวกเขาในการสร้างความคิดและกำหนด หัวข้อ วัตถุประสงค์  หน้าที่ ผู้ชมและรายการเกี่ยวกับองค์กร ขั้นตอนนี้เป็นการพัฒนาที่ดีเพื่อจะสร้างคำศัพท์

Alpha

การสร้างคำศัพท์โดยการเขียนโบรชัวร์ท่องเที่ยว

การเขียนและการสร้างคำเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนมากกว่าแค่การวางคำในหน้า ในกระบวนการของการแสวงหาคำศัพท์ เช่น นักเรียนต้องเข้าใจความหมายส่วนบุคคล แต่ยิ่งกว่านั้นการรวมกันในประโยค หรือย่อหน้าสื่อไปถึงความหมายที่อ่านและผู้เขียนมีวัตถุประสงค์เพื่อกระตุ้นการเลือกใช้คำ นักเรียนได้เรียนรู้นี้ตลอดสามขั้นตอนของการเขียน:ก่อนการเขียนในขณะที่เขียนและหลังการเขียน (1993 เฮด) ลิตเติ้ลวู้ด (1994) เรียนรู้คำศัพท์ที่ดีที่สุดในช่วงระยะก่อนการเขียนในระหว่างที่นักเรียนสำรวจความคิดกำหนดหัวข้อวัตถุประสงค์ของพวกเขาและผู้ชมและจัดระเบียบความคิดของพวกเขา

บทความนี้อธิบายวิธีนักเรียนถามในการผลิตโบรชัวร์ท่องเที่ยวรีสอร์ทในประเทศของตนสามารถสร้างคำศัพท์และปรับปรุงการเขียนของพวกเขา อย่างเห็นได้ชัดว่านักเรียนสามารถทำกิจกรรมการเขียนอื่นเพื่อเสริมสร้างคำศัพท์และทักษะการเขียนของพวกเขา แต่ให้พวกเขามีโอกาสที่จะสร้างโบรชัวร์ การท่องเที่ยวให้เข้ากับสไตล์การเขียนที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเขาและให้พวกเขามีโอกาสที่จะมีความคิดสร้างสรรค์ บทความนี้กล่าวถึงวิธีที่จะแนะนำการเขียนบทเรียนที่เกี่ยวข้องกับโบรชัวร์ท่องเที่ยวและวิธีการเพื่อช่วยวางแผนนักเรียนเขียนประเมินผลและแสดงโบรชัวร์ของพวกเขา

บทนำ: ดูวิดีโอ

สเตมเพลสกี้ และ โทมาลิน (2001) วิดีโอสามารถสร้างเป็นรูปร่างพื้นฐานเต็มพลังความคิดสร้างสรรค์และสร้างแรงจูงใจกิจกรรมในชั้นเรียน ดังนั้นผู้นำในโครงการเขียนโบรชัวร์ครูสามารถแสดงวิดีโอเทปโปรแกรมการเดินทางเน้นรายละเอียดของสถานที่และพื้นที่ท่องเที่ยว ชนิดของโปรแกรมนี้จะเป็นประโยชน์สำหรับการแนะนำและการฝึกคำศัพท์ที่หลากหลาย และสำนวนเพื่อเรียนรู้คำศัพท์ในบริบทที่แตกต่างกัน ดูวิดีโอทำให้บทเรียนที่มีชีวิตชีวา มีเสน่ห์ และสนุกสนาน ให้นักเรียนมีการเปลี่ยนแปลงที่น่าตื่นเต้นในชีวิตประจำวันในห้องเรียนเพิ่มขึ้นความสนใจในโครงการการเขียนโบรชัวร์และแรงจูงใจให้พวกเขามีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้น

ในขั้นตอนนี้ครูยังสามารถแนะนำสมุดคำศัพท์ที่นักเรียนจะทราบคำศัพท์ใหม่ค้นหาความหมายของพวกเขาหารือความเหมาะสมของคำที่ใช้ในบริบทที่เฉพาะเจาะจงและปฏิบัติตามวิธีที่แตกต่างกันของการแสดงออกสามารถใช้ในการเขียนบรรยาย ในการพัฒนาทักษะด้านคำศัพท์เสริมสร้างจำนวนของคำที่พวกเขาเข้าใจและขึ้นอยู่กับครูในการจัดหาคำที่เหมาะสม  (2000 เฮดและฮาร์เมอร์1994; วอลเลซ 1982)

การวางแผนโบรชัวร์: สร้างความคิด

ขั้นตอนการวางแผนของโบรชัวร์ที่ดีที่สุดคือการทำงานเป็นกลุ่ม นี้รวมถึงการอภิปรายของโบรชัวร์รีสอร์ทและพื้นที่ต่างๆให้กับนักเรียน การทำงานเป็นกลุ่มจะช่วยให้นักเรียน  เขียนบล็อกได้ มีการพัฒนาความคิดของพวกเขาและผลงานออกมาตามโบรชัวร์ที่พวกเขาต้องการ เบิร์น (1993) ไวต์และอาร์น (1991) บอกว่ามีการให้โอกาสสำหรับผู้เรียนที่จะใช้ทักษะการคิดของพวกเขาเพื่อการเขียนที่ค้นพบความคิดในการเขียนของพวกเขาและให้ความสำคัญกับคำศัพท์ที่พวกเขาอาจจำเป็นต้องใช้สำหรับโครงการของพวกเขา ฉันได้พบสภาพจริงเช่นภาพยนตร์และโบรชัวร์ยังกระตุ้นความสนใจของนักเรียนที่ช่วยให้พวกเขามุ่งเน้นงานและเป็นกำลังใจให้อภิปรายและการสื่อสาร ที่สำคัญกว่านั้นข้อมูลดังกล่าวหมายความว่าเป็นภาษาในโลกความจริง เกนและเรดแมน (1986) เสริมสร้างการสังเกตของฉันพบว่าสื่อภาพเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับการสอนคำศัพท์และยืมตัวเองได้อย่างง่ายดายเพื่อประเภทต่างๆของการปฏิสัมพันธ์ของนักเรียน

เขียนโบรชัวร์

หลังจากที่คุยแผนสำหรับการท่องเที่ยวของพวกเขาโบรชัวร์ในกลุ่มและการตัดสินใจเกี่ยวกับรูปแบบโดยรวมและการนำเสนอข้อความที่จำเป็น (คำอธิบายสถานที่ท่องเที่ยว) ศิลปะ องค์ประกอบและคำศัพท์ที่เหมาะสมที่นักเรียนเริ่มเขียน ขณะที่พวกเขาทำงานฉบับร่างของพวกเขา นักเรียนได้รับการสนับสนุนที่จะใช้ พจนานุกรม และการจำและการรีไซเคิลคำใหม่จากสมุดบันทึกคำศัพท์ของพวกเขา ซึ่งเป็นข้อเสนอแนะของสมิธ   (1995)  เป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพ การรีไซเคิลมีข้อเสนอแนะว่าผู้เรียนควรจะทบทวนสิ่งใหม่ในการประชุมครั้งแรกแล้วค่อยๆพิ่มช่วงขึ้น วอลเลซ (1982) และเรดแมนและ เกน (1986) ยังพบว่า "การนำกลับมาใช้อีก"เป็นกิจกรรมเกี่ยวกับการเรียนรู้ท่องจำเพื่อเป็นประโยชน์ในการช่วยให้นักเรียนเก็บและจดจำคำศัพท์ พวกเขาทราบว่าผู้เรียนจำนวนมากได้รับความรู้สึกของความคืบหน้าและความสำเร็จจากประเภทของกิจกรรมนี้

การเขียนแสดงออกทำให้นักเรียนมีเสรีภาพในการสร้างการแสดงออกของตัวเอง สำหรับโบรชัวร์ของพวกเขาและเป็นบริบทที่ดีสำหรับการสร้างความคิดและคำศัพท์และการระบุแหล่งที่มาของข้อมูล ในกลุ่มความคิดของคนคนหนึ่งจะช่วยกระตุ้นความคิดจากนักเรียนคนอื่น ๆและสิ่งนี้ยังส่งผลให้ในกิจกรรมการสื่อสารเป็นอย่างมากในรูปแบบของการทำ ข้อเสนอแนะเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับมุมมองและการเจรจาต่อรอง ฮาร์เมอ (1994) และ เรม(1983)การทำงานกลุ่มที่เพิ่มขึ้นของนักเรียนเวลาพูดถึง โอกาสที่จะใช้ภาษาเป้าหมายในการสื่อสารกับคนอื่น ๆ และความร่วมมือในหมู่นักเรียนเฮด (1993) ให้ความสำคัญกับการเขียนสนทนาในห้องเรียนและกิจกรรมที่ส่งเสริมให้เกิดกระบวนการที่มีประสิทธิภาพในการเขียน ฉันได้สังเกตว่าการเขียนการทำงานร่วมกันจะช่วยให้นักเรียนปรับตัวลดลงเพื่อประสบการณ์ในการเขียนที่ประสบความสำเร็จและให้ความรู้สึกที่พวกเขามีส่วนร่วมในความพยายามบางอย่างในการทำงานของกลุ่ม นอกจากประโยชน์เหล่านี้ในการทำงานร่วมกันแล้วยังทำให้นักเรียนมีการตอบรับทันทีกับสิ่งที่พวกเขาเขียน

การขอความเห็นและการเขียนใหม่

หลังจากที่กลุ่มได้มีการผลิตฉบับร่างของพวกเขา ในขั้นตอนต่อไปคือการให้คนในกลุ่มอ่านโบรชัวร์ของแต่ละคนและการประเมินผล ในขั้นตอนนี้นักเขียนและผู้อ่านได้รับการสนับสนุนเพื่อหารือเกี่ยวกับฉบับร่างของพวกเขาและเพื่อให้ข้อเสนอแนะอื่น ๆ ในองค์กร การพัฒนาความคิดและภาษาที่ใช้ นักเขียนตอบคำถามหรือสอบถามความชัดเจนของความเห็นของผู้อ่าน กิจกรรมนี้มีจุดประสงค์เพื่อโต้ตอบเกี่ยวกับการมุ่งเน้นและการดำเนินการตามกระบวนการต่อเนื่องของการเขียนที่เป็นจริงและการตัดสินใจเกี่ยวกับสิ่งที่จะเขียน วิธีการเขียนและวิธีการปรับปรุงสิ่งที่ได้รับในการเขียน แม้ว่าเราจะใช้ในกระบวนการการคิดโดยตรง เขียนก่อนที่จะมีการร่างฉบับร่าง เรารู้ว่ากระบวนการมักจะเกิดขึ้นอีกและมีการโต้ตอบ

ตลอดกระบวนการนี้ครูไม่ได้เป็นเพียงการตอบกลับหรือประเมินนักเรียนยังมีส่วนร่วมในการตอบสนองสิ่งที่นักเรียนเขียน การทำงานของเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา ในที่นี้คือผู้อ่าน จะมีการตอบสนอง (ดูภาคผนวก) คำถามเหล่านี้จะช่วยแนะนำนักเรียนเกี่ยวกับการตอบสนองต่อความพยายามของเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขากิจกรรมเหล่านี้ในการตอบสนองและการประเมินผลงานของนักเรียนไม่เพียงส่งเสริมการรับรู้ที่สำคัญ พวกเขายังทำให้การเขียนของผู้เรียนที่เป็นศูนย์กลางการเรียนรู้และการโต้ตอบเพื่อการประเมินผลและครูกิจกรรมการประชุมที่เกิดขึ้นเป็นแต่ละกลุ่มนำเสนอโบรชัวร์ที่จะกระตุ้นให้เกิดการเรียนและเสริมสร้างคุณลักษณะที่ประสบความสำเร็จจากโบรชัวร์และให้คำแนะนำและความช่วยเหลือเพื่อให้ฉบับร่างสามารถปรับปรุง

นักเรียนที่จะได้รับเวลาในการดำเนินการในการทำงานพร้อมกับข้อเสนอแนะที่เหมาะสมจากผู้อ่าน-ครูและอื่น ๆ นักเรียนค้นพบความคิดใหม่ ๆ วิธีใหม่ในการเขียนและคำศัพท์ใหม่ที่พวกเขาวางแผน คือการเขียนร่างแรกและแก้ไขสิ่งที่ พวกเขาได้เขียนขึ้นสำหรับร่างที่สอง กระบวนการนี้เป็นที่ยอมรับว่าการโต้ตอบเทคนิคสำคัญในการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาเพราะ เรม (1983) ได้ชี้ให้เห็นการตอบสนองให้กับงานเขียนของนักเรียนเป็นอย่างมากส่วนหนึ่งของการเรียนการสอนการเขียนเพราะมันช่วยเพิ่มกำลังใจซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการเรียนการสอน(1993 นิอริช1983) โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักเรียนที่อ่อนแอ เดวีส์และ เพียซ (2000) ชี้ให้เห็นว่าในสถานการณ์ที่จะใช้ภาษาและได้รับความคิดเห็นนอกห้องเรียนจะมีข้อจำกัด ชนิดของห้องเรียนทบทวนและแก้ไขการทำงานโดยการโต้ตอบนี้กลายเป็นสิ่งสำคัญ ด้วยกระบวนการแบบโต้ตอบแต่ละกลุ่มไม่เพียง แต่เขียน แต่ยังอ่านงานเขียนของคนอื่น ๆ และทำให้นักเรียน พัฒนาทักษะที่สำคัญ  ทักษะที่แต่ละคนต้องการที่จะนำไปใช้กับงานของตัวเองที่จะกลายเป็นนักเขียนที่มีประสิทธิภาพ

ในขั้นตอนหลังการเขียนปฏิสัมพันธ์ระหว่างครูและนักเรียนช่วยให้นักเรียนค้นพบจุดแข็งและจุดอ่อนของฉบับร่างสุดท้ายของพวกเขาหรือผลงานและช่วยให้นักเรียนได้เรียนรู้ที่จะแก้ไขไวยากรณ์ที่ผิดพลาดของตัวเองมากกว่าการทำใหม่ ในคำอื่น ๆ การตอบสนองของครูในการเขียนของนักเรียนจะกลายเป็นการสื่อสารระหว่างครูและนักเรียน   ไม่ใช่แค่ครูที่ระบุน้อยกว่าและแก้ไขข้อผิดพลาด

แสดงโบรชัวร์

เมื่อพวกเขาเสร็จสิ้น โบรชัวร์ของนักเรียนสามารถแสดงผลบนกระดานข่าวของโรงเรียนหรือพื้นที่อื่น ๆ ข้อมูลการท่องเที่ยวท้องถิ่นสำนักงานอาจจะมีการขอให้แสดงผลงานของนักเรียน โบรชัวร์ของนักเรียนสามารถทำซ้ำในโรงพิมพ์ของโรงเรียน หากนักเรียนรู้จักที่จะเริ่มต้นของโครงการของพวกเขาอาจจะมีการแสดงหรือพิมพ์เผยแพร่ในสถานที่บางพวกเขาจะมีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนสำหรับการเขียนและจะพัฒนาความรู้สึกของผู้ชมและพวกเขาจะได้รับการกระตุ้นและแรงจูงใจที่จะทำงานอย่างหนักเพื่อปรับปรุงการเขียนของพวกเขา

ข้อสรุป

มีนักเรียนเขียนเอกสารท่องเที่ยวเป็นโครงการเสนอผลประโยชน์ที่สำคัญ ก่อนจะให้นักเรียนมีโอกาสที่จะตรวจสอบความรู้พวกเขาที่ได้รับนอกโรงเรียน  เช่น ความรู้ของสถานที่ท่องเที่ยวและกิจกรรมในชุมชนของตนเองหรือในประเทศของพวกเขา ประการที่สองกิจกรรมนี้ทำให้นักเรียนตระหนักถึงความจำเป็นที่จะได้รับคำศัพท์ภาษาอังกฤษและทักษะการเขียนที่จำเป็นสำหรับวัตถุประสงค์อาชีพ (อาจอาชีพในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว) นั่นคือนักเรียนตระหนักมากกว่าภาษาอังกฤษเป็นเครื่องมือที่พวกเขาอาจจำเป็นต้องสำหรับพวกเขา การทำงานในอนาคตหรือการศึกษา ประการที่สามการสร้างโบรชัวร์เป็นบริบทที่ช่วยให้นักเรียนมีความคิดสร้างสรรค์ในการเขียนงานของพวกเขาในเวลาเดียวกันที่พวกเขาสร้างคำศัพท์ คำและสำนวนที่ใช้ ปกติแล้วพวกเขาจะใช้สำหรับวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกันและผู้ชม เฮด (1993) การเขียนโดยไม่มีบริบทมันเป็นเรื่องยากที่จะรู้ว่าจะใส่อะไรในสิ่งที่จะละเว้นและเพียงวิธีการเขียนอย่างเป็นทางการและคำศัพท์ควรใช้ ให้นักเรียนที่มีงานการทำโบรชัวร์ท่องเที่ยวในบริบท วัตถุประสงค์ที่แท้จริงสำหรับการเขียนและแรงจูงใจที่แข็งแกร่งในการหาคำและพัฒนาทักษะการเขียนที่จะตอบสนองความต้องการของพวกเขา

บทความเรื่อง เครื่องมือการเรียนรู้ภาษา

สารคดีนักเรียน: เครื่องมือการเรียนรู้ภาษา

แรงจูงใจหรือความแม่นยำเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกับครูภาษาอังกฤษที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง (ESL) เป็นความรู้ทั่วไปสำหรับการเรียนรู้ภาษาที่สองและแรงจูงใจจะเกิดขึ้นเมื่อมีสถานที่ ที่ดึงดูดใจ มิฉะนั้นความพยายามทั้งหมดที่สอนนักเรียนในเรื่องการพูด เขียน และอ่าน ก็ไม่ได้อะไรเลย  Little wood (1984, 53)  อธิบายว่า "แรงจูงใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะกำหนดว่าผู้เรียนจะเรียนรู้ในงานได้เท่าไหร่ และมุ่งมั่นได้นานแค่ไหน" อย่างไรก็ตามนักเรียนในห้องเรียนที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง เป็นแบบนั้น เพราะพวกเขามีแรงจูงใจ  ไม่เป็นเพราะพวกเขาไม่ต้องการ   เมื่อนักเรียนในชั้นเรียนพูดคุยเรื่องเกี่ยวกับการเรียน  ผมสังเกตเห็นว่ากิจกรรมและและงานในตำราส่วนใหญ่นั้นน่าเบื่อ แม้ว่าพวกเขาการนำเสนอแบบปากเปล่า หรือฟังจากสื่อ  ทักษะประสบการณ์ทางภาษาหรือกิจกรรมเหล่านี้ไม่สามารถใช้ในชีวิตจริงหรือสื่อสารจริงๆ  เนื้อหาหลักสูตรไม่เกี่ยวข้องกับผู้ที่เรียนและมีสิ่งที่พวกเขาอยากจะทำ ณ จุดนี้ผมจึงหันไปทำโครงการการเรียนรู้เป็นวิธีการกระตุ้นให้นักเรียนและให้พวกเขาเรียนรู้เอง  บทความนี้จะอธิบายเหตุผลสำหรับการเรียนรู้ที่เน้นโครงงานและอธิบายวิธีการที่จะเพิ่มความสนใจและมีส่วนร่วมในห้องเรียน ผมจะอธิบายโครงการสารคดีมัลติมีเดียภาพยนตร์ที่ผมดำเนินการในชั้นสูงกลางที่ Dar Al Hekma วิทยาลัยในประเทศซาอุดีอาระเบีย โครงการนี้สามารถเป็นแบบอย่างสำหรับครูที่ต้องการลองทำตามโครงการการเรียนรู้ในห้องเรียนของตัวเอง

เหตุผลสำหรับการเรียนรู้ด้วยโครงงาน
             การเรียนรู้ด้วยโครงงานที่เป็นวิธีการเรียนการสอนตามแนวคิดการสื่อสาร, ทฤษฎีการเรียนรู้ภาษาที่สนับสนุนการใช้งานของการสื่อสารที่เป็นธรรมชาติและกิจกรรมจริงของโลกในห้องเรียน ทศวรรษของการวิจัยในด้านวิทยาศาสตร์และองค์ความรู้ในห้องเรียนได้มีการผลิตหลายสมมติฐานที่อธิบายว่าทำไมวิธีการเหล่านี้เป็นสมมติฐานการเรียนรู้ สมมติฐานนี้อ้างว่าเรามีสองวิธีที่จะพัฒนาความสามารถทางภาษาอย่างเป็นอิสระ

1. การเรียนรู้ภาษาเป็นกระบวนการที่ต้องใส่ใจ เกี่ยวข้องโดยทั่วไปกับการเรียนการสอนอย่างเป็นทางการที่อาศัยการศึกษาโดยตรงของการแก้ไขข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์

2. “การพัฒนาทักษะภาษาเป็นกระบวนการจิตใต้สำนึกที่ใช้กันทั่วไปเพื่ออธิบายความสามารถโดยกำเนิดของเด็กที่จะได้รับภาษาแรกของพวกเขาด้วยการเรียนการสอนทางอ้อมแต่จำนวนไม่น้อยที่เป็นข้อมูลที่แท้จริง” อ้างอิงจาก คราเชน (2003) “ผู้คนรับภาษาที่สองของพวกเขาในลักษณะคล้ายการซื้อมากกว่าการเรียนรู้ เมื่อเป้าหมายราบรื่น สมมติฐานการเรียนรู้ได้ชี้ให้เห็นว่าในทางปฏิบัติครูควรสร้างสภาพแวดล้อมไห้เป็นแบบไดนามิกที่เต็มรูปแบบการป้อนข้อมูลคือโอกาสสำหรับการสื่อสารที่แท้จริงเกี่ยวกับงานที่เกี่ยวข้องและน่าสนใจ  นักเรียนจะมีแรงจูงใจที่จะใช้ภาษาที่เป็นธรรมชาติปูทางสำหรับการพัฒนาทักษะกระบวนการ มีโครงการหลายประเภทที่สามารถทำได้ในห้องเรียนและอื่น ๆ อีกมากมายที่เกี่ยวข้องกับโลกแห่งความจริงและเหตุการณ์ปัจจุบันที่น่าสนใจ  พวกเขาจะทำให้การใช้ภาษาที่แท้จริงเพื่อให้งานสำเร็จ  การเรียนการสอนนี้ต้องรู้เกี่ยวกับความต้องการของนักเรียนและความสนใจและความรู้ที่จะจัดกิจกรรมและงานที่จะนำไปไห้นักเรียนจะต้องตระหนักว่า การเรียนรู้มีจุดมุ่งหมายและการเรียนรู้โดยมีวัตถุประสงค์เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น” อ้างอิงจากอิสเนอร์ (2005) “ เราควรตระหนักว่านักเรียนมีส่วนเชื่อมต่อระหว่างกันหลายที่ที่แตกต่างกันและเมื่อเราสอนหลักสูตรการออกแบบและประเมิน เราต้องรู้จักนักเรียน ให้ความสนไจกับ เรื่องที่ซับซ้อนดังกล่าว นั่นเป็นงานที่ไม่ง่ายเลย  แต่จะทำไห้การศึกษาใกล้ชิดกับหัวใจอย่างแท้จริงจริง” (Eisner 2005, 14)

ประโยชน์ของการทำโครงงาน
นอกจากนี้การส่งเสริมการสอนภาษาเป็นงานโครงงานที่ยอดเยี่ยมมีประโยชน์อื่น ๆ :
•โครงงานในห้องเรียนเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับการศึกษาที่น่าเบื่อและการปฏิบัติของทักษะการใช้ภาษาที่เฉพาะเจาะจง พวกเขาเพิ่มความหลากหลายในการจัดการเรียนซึ่งนักเรียนจะมีส่วนร่วมในการเรียนการสอนและปรับปรุงแรงจูงใจของพวกเขา (Chastain 1976) ในความเป็นจริง "โครงการการเรียนรู้จากนิยามใหม่ของขอบเขตของห้องเรียน ไม่มีอีกต่อไปแล้วที่นักเรียนจะถูกคุมขังในการเรียนรู้ภายในห้องสี่เหลี่ยม "(Simkins et al. 2002)

• นอกจากการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษยังจะได้เรียนรู้ทักษะอื่น ๆ เช่นที่พวกเขาออกแบบวางแผนและผลิตโครงการเช่นงานนำเสนอมัลติมีเดีย (Simkins et al. 2002) เรียนรู้วิธีการสัมภาษณ์แก้ไขและดำเนินการคอมพิวเตอร์และอุปกรณ์โสตทักษะที่สำคัญสำหรับนักเรียนที่มีความคิดเกี่ยวกับอาชีพในโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

•โครงการเรียนรู้ตามยังนำไปสู่​​ความเป็นอิสระ ในขณะที่นักเรียนมีความรับผิดชอบมากขึ้นในการเรียนรู้และแม้กระทั่งครูแต่ละคน (Simkins et al. 2002) ความรับผิดชอบนี้จะช่วยให้นักเรียนมีความรู้สึกที่พึงพอใจในกระบวนการเรียนรู้

ตัดสินใจเลือกโครงการสารคดี
       อ้างอิงจากลิชเชอร์ (2004, 5), "ครั้งหนึ่งครูมีกลยุทธ์ในใจว่าพวกเขาต้องการจะตรวจสอบต่อไปว่าถึงเวลาที่พวกเขาจะหันไปหานักเรียนและดูสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียนเมื่อพวกเขาวางกลยุทธ์ในสถานที่ "ขณะที่ผมครุ่นคิดประโยชน์ของการเรียนรู้ที่เน้นโครงงานผมได้แนวคิดจากสารคดีโทรทัศน์ ค่ายบูต ซึ่งเป็นศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพที่มักจะใช้แรงงานทางร่างกายและการลงโทษที่จะเปลี่ยนพฤติกรรมของวัยรุ่น ฉันตัดสินใจว่าเป็นโครงการที่ดีจะมีนักเรียนของฉันผลิตสารคดีให้ข้อมูลเกี่ยวกับปัญหาที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ชม ฉันรู้ว่าการใช้ความคิดจะไม่ง่าย แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีค่า ความพยายามที่จะกระตุ้นให้นักเรียนของฉัน  สิ่งสำคัญที่สุดคือผมรู้ว่าโครงการมัลติมีเดียจะมีการเชื่อมต่อโลกแห่งความจริงกับชีวิตของนักเรียน จำเป็นที่จะต้องกระตุ้นความอยากอาหารของพวกเขาทางปัญญาและจุดประกายความกระตือรือร้นของพวกเขา พวกเขาจะมีเหตุผลที่จะทำโครงการอื่น ๆ นอกเหนือจากความจริงที่ว่าครูที่ได้รับมอบหมายมันและพวกเขาต้องการคุณภาพ

การดำเนินโครงการสารคดีมัลติมีเดีย
           ต่อไปนี้คือคำอธิบายของโครงการสารคดีมัลติมีเดียที่หลายกลุ่มสี่หรือห้านักเรียนแต่ละผลิตสารคดีบันทึกเทปที่วิ่งจาก 10 ถึง 15 นาที

วัตถุประสงค์หลักคือเพื่อแจ้งผู้ชมเกี่ยวกับปัญหาที่น่าสนใจที่นิยมในปัจจุบัน นักเรียนได้รับการสนับสนุนที่จะใช้ทักษะทางภาษาและโครงสร้างที่ได้รับการแนะนำในชั้นเรียนก่อนที่โครงการ ตารางด้านล่างนี้จะให้ภาพรวมของขั้นตอนและเก้าครั้งที่แนะนำสำหรับโครงการ

ภาพรวมของโครงการสารคดีมัลติมีเดีย
เวที   เวลาโดยประมาณ     (1 เซสชั่น = 2.5 ชั่วโมง)
1 ก่อนทำโครงการ   การพิจารณาขึ้นอยู่กับความต้องการของนักเรียน
2 แนะนำ  โครงการสารคดี
3 งานวิจัยพื้นฐาน    3 เซสชัน
4 การวางแผน    1 เซสชั่น
5 สตอรี่บอร์ด
6 ปริมาณการผลิตจริง  ประชุม 3-4 (ส่วนใหญ่อยู่นอกของชั้น)
7 การแก้ไขและการแก้ไข  2 คาบ
8 การแสดงและการประเมิน   2 คาบ (ขึ้นอยู่กับเวลาเรียน)
9 โพสต์สารคดี   การนำเสนอผลงาน 1 เซสชั่น

ขั้นที่ 1: การพิจารณาก่อนทำโครงการ
ก่อนที่จะแนะนำโครงการ  เป็นสิ่งสำคัญสำหรับครูที่จะกำหนดเป้าหมายการเรียนการสอนและวัตถุประสงค์ ตัวอย่างเช่นคลาสของเราได้รับการทำงานในหน้าที่ของภาษาที่จะแสดงความไม่เห็นด้วยและพูดในหัวข้อที่เกี่ยวกับอาชญากรรมวัยรุ่น นี้ได้รับอิทธิพลหัวข้อโครงการและประเภทของภาษาที่ใช้ในสารคดี

พิจารณาอีกประการหนึ่งก่อนโครงการ  ที่สำคัญคือการทำให้แน่ใจว่านักเรียนจะทำงานที่ระดับที่เหมาะสมของความยากลำบาก แรงจูงใจจะลดลงเมื่องานมีอย่างต่อเนื่องยากเกินไปหรือง่ายเกินไปสำหรับผู้เรียน (ทอมลินสันและ McTighe 2006) เมื่องานง่ายเกินไปสำหรับนักเรียนพวกเขากลายเป็นเบื่อและไม่ได้เรียนรู้ถึงแม้ว่าพวกเขาอาจได้รับคะแนนสูง ถ้างานยากเกินไปนักเรียนจะกลายเป็นไม่ตอบสนอง

สุดท้ายเมื่อครูกำลังพิจารณาโครงการจะเป็นประโยชน์สำหรับพวกเขาจะถามสี่คำถามจากเคลเลอร์ (1987) รุ่น ARCS ของการออกแบบสร้างแรงบันดาลใจ:
1 ไม่ได้รับโครงการความสนใจของนักเรียน?
2 มันมีความเกี่ยวข้องกับความต้องการความสนใจของพวกเขาหรือแรงจูงใจ?
3 ไม่สร้างแรงบันดาลใจโครงการความเชื่อมั่นของผู้เรียนในการบรรลุความสำเร็จหรือไม่
4 จบโครงการจะออกนักเรียนด้วยความรู้สึกของความพึงพอใจในความสำเร็จของพวกเขา

ขั้นที่ 2: แนะนำโครงการ
ในขั้นตอนนี้ครูทำหน้าที่เป็นโค้ชช่วยให้นักเรียนเข้าใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังโครงการและมีมุมมองตานกของสิ่งที่พวกเขาจะได้รับการผลิต นักศึกษาจะต้องเข้าใจผู้ชมของพวกเขาคือการเรียนรู้และผลที่คาดว่าจะ ฉันมักจะแสดงให้นักเรียนของฉันสารคดีมืออาชีพระยะสั้นและเราหารือส่วนต่างกัน เราพูดคุยเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ต่างๆของสารคดีเพื่อแจ้งให้ทราบเพื่อความบันเทิงและชักชวนให้ หลังจากที่เราระดมความคิดที่เป็นไปได้สำหรับหัวข้อ มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะได้รับความคิดเห็นของนักเรียนทุกคนในการเลือกหัวข้อที่มีคำแนะนำสำหรับการสัมภาษณ์จุดดูและผู้ชม (ดูภาคผนวก 1 สำหรับเอกสารเบื้องต้นและบางหัวข้อที่นักเรียนของฉันเลือกหลังจากระดมความคิด.)

ข้อได้เปรียบที่ดีในการเรียนรู้ด้วยโครงเป็นโอกาสสำหรับการทำงานร่วมกันทำงานเป็นทีม ในการสั่งซื้อเพื่อให้งานนักเรียนต้องทำงานร่วมกันและมีปฏิสัมพันธ์ในภาษาอังกฤษ นี้จะกระทำได้ง่ายที่สุดในห้องเรียนที่นักเรียนพูดภาษาที่แตกต่างกันครั้งแรก ในห้องเรียนที่นักเรียนพูดภาษาเดียวกันครูสามารถให้แรงจูงใจสำหรับนักเรียนในการสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น    กลุ่มสามารถกำหนดสิ่งที่ท้าทายและหลังจากหลายโครงการที่ผมค้นพบวิธีการที่เหมาะของฉัน ครั้งแรกที่ผมเลือกผู้นำทีม (ตั้งแต่ฉันมักจะมีหลายโครงการในแต่ละเทอมนักเรียนทุกคนในที่สุดก็จะได้รับโอกาสที่จะเป็นผู้นำทีม.) หลังจากผู้นำได้รับการหยิบแคมเปญระยะสั้นเกิดขึ้นในช่วงที่นักเรียนแต่ละคนจะได้รับหนึ่งหรือสองนาทีที่จะพูดคุยเกี่ยวกับคุณภาพที่เขาหรือ เธอมีที่จะนำเสนอโครงการกลุ่ม นักเรียนพยายามที่จะ "ขายตัวเอง" ในชั้นเรียนซึ่งจะช่วยให้พวกเขาระบุจุดแข็งของตนเอง พวกเขาเป็นอาสาสมัครจุดเช่น: "ฉันชอบการวิจัย" "ผมมีทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ที่ดี" "ฉันคือลำโพงที่ดี" "ผมมีทักษะการสัมภาษณ์ที่ดี" หรือ "ฉันทุ่มเทและวางแผนที่ดี" หลังจากนั้น. ผู้นำแต่ละทีมหยิบนักเรียนคนหนึ่งของตามทักษะที่โฆษณา นี้ต่อไปจนกว่านักเรียนทุกคนจะเลือก

หากนักเรียนมาที่สำนักงานของฉันและไม่ต้องการที่จะทำงานกับกลุ่มโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะพวกเขาไม่ชอบสมาชิกคนอื่น ๆ หรือรู้สึกว่าต้องไปอยู่กับเพื่อนผมอธิบายว่าในอนาคตมันจะไม่เป็นไปได้ที่จะเลือกเพื่อนร่วมงานแม่ผัว, น้องสะใภ้หรือเพื่อนบ้าน แต่พวกเขาจะยังคงมีการโต้ตอบกับคนเหล่านั้นเพื่อให้พวกเขาเช่นกันอาจจะเริ่มฝึกปฏิสัมพันธ์ในห้องเรียน หลังจากที่ทุกห้องเรียนจะช่วยให้นักเรียนรับมือกับสถานการณ์ในชีวิตจริง

ขั้นที่ 3: งานวิจัยพื้นฐาน
ในระหว่างขั้นตอนนี้มีนักเรียนจำนวนมากต้องการคำแนะนำจากครู เป็นวัสดุวิจัยของพวกเขาสำหรับสารคดีของพวกเขาพวกเขาจะต้องให้กำลังใจเพื่อให้ได้ราคาและถ้าเป็นไปได้ให้สัมภาษณ์บันทึกเทปเพื่อเพิ่มมูลค่าให้ข้อมูลที่พวกเขามีให้กับผู้ชมของพวกเขา ตัวอย่างเช่นกลุ่มที่ทำงานเกี่ยวกับสารคดีเกี่ยวกับความผิดทางอาญาสัมภาษณ์ผู้ปกครองของวัยรุ่นที่ได้รับการเรียกเก็บเงินกับการโจรกรรม นักเรียนคนอื่น ๆ สัมภาษณ์นักจิตวิทยาที่อธิบายสาเหตุของการเกิดอาชญากรรมของวัยรุ่น นอกจากนี้นักศึกษายังค้นหาภาพวิดีโอมัลติมีเดียดาวน์โหลดเพลงและเสียงที่พวกเขาสามารถแทรกในสารคดีของพวกเขา ฉันมักจะส่งเสริมให้นักเรียนที่จะหาสิ่งบางอย่างด้วยตัวเองเพราะองค์ประกอบสำคัญในการส่งเสริมผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนจะช่วยให้พวกเขากลายเป็นอิสระเรียนรู้ด้วยตนเองที่มีการควบคุม

ขั้นที่ 4: การวางแผน
ในขั้นตอนการวางแผนนักเรียนเรียนรู้ทักษะการจัดการเวลาและคณะผู้แทน ฉันช่วยนักเรียนตอบคำถามสำคัญต่อไปนี้:
•ใครจะทำอะไร

•มันจะใช้เวลานานเท่าไหร่ที่จะสัมภาษณ์
•วิธีการมากเวลาที่จะต้องตั้งค่าไว้สำหรับการแก้ไขปัญหา?
ในขั้นตอนนี้นักเรียน จำกัด การโฟกัสของการวิจัยของพวกเขาโดยการสร้างคำถามสำหรับการสัมภาษณ์ที่เฉพาะเจาะจงและการตัดสินใจในการจัดลำดับความคิดของตน ฉันมักจะมีในพื้นหลังให้คำแนะนำตอบคำถามและให้คำแนะนำนักเรียน

ขั้นที่ 5: สตอรี่-บอร์ด
สตอรี่-บอร์ดเป็นเวทีเมื่อนักเรียนวางโครงการลงบนกระดาษ มันเป็นพิมพ์เขียวหรือเค้าร่างของโครงการสุดท้าย ผมคาดว่านักศึกษาที่จะพัฒนาอย่างน้อยแปดสไลด์จิตรส่วนใหญ่ของโครงการ ภาพนิ่งมักจะวาดการ์ตูนเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยประโยคที่ด้านล่างของหน้าเว็บที่อธิบายอย่างชัดเจนว่าเป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์สารคดีที่จะจัดการกับแต่ละ ครูควรส่งเสริมให้นักเรียนที่จะใช้ความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขาขึ้นมาด้วยพิมพ์เขียวที่จะแนะนำที่ดีสำหรับส่วนที่เหลือของโครงการถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังคงมีโอกาสที่จะเปลี่ยนจิตใจของพวกเขาที่พวกเขาทำงาน มันขึ้นอยู่กับครูและนักเรียนในการตัดสินใจเกี่ยวกับวิธีกระดานนี้จะถูกนำเสนอ ผมเองปล่อยให้มันขึ้นให้กับนักเรียนและบางส่วนของพวกเขาตัดสินใจที่จะแสดงมันบนโปสเตอร์ขนาดใหญ่ขณะที่คนอื่นต้องการที่จะนำมันทั้งหมดในงานนำเสนอ PowerPoint นักเรียนมักจะเพลิดเพลินไปกับขั้นตอนนี้เพราะจะช่วยให้พวกเขาแบบความคิดที่ดีของสิ่งที่พวกเขาจริงจะผลิต

ขั้นที่ 6: การผลิตจริง
ช่วงนี้เป็นระยะเวลายาวนานที่สุดและใช้สถานที่ส่วนใหญ่อยู่นอกห้องเรียนสัมภาษณ์จะถูกบันทึกคลิปและภาพที่จะใส่ในการสั่งซื้อและเสียงที่มีการเพิ่ม ครูจะต้องแน่นอนชนิดของการสนับสนุนทางเทคนิคบางที่จุดนี้ ตัวอย่างเช่นฉันมีการสนับสนุนของข้อมูลและแผนกไอทีของมหาวิทยาลัยของฉัน

7 ขั้นตอน: การแก้ไขและปรับปรุง
เมื่อมาถึงจุดนี้มันเป็นเวลาที่จะทำแก้ไขครั้งสุดท้ายของโครงการสารคดี สัมภาษณ์บางคนอาจจะสั้นลงหรือแก้ไขหรือบางเสียงอาจจะเพิ่ม ครูมีตัวเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งออกจากเวทีนี้เป็นกิจกรรมนักศึกษาที่ทำในระหว่างเรียนกับไม่เข้าหรือการช่วยให้นักเรียนโดยการแสดงตัวอย่างส่วนที่มีปัญหาหรือยากบาง ฉันพบว่านักเรียนมักจะไม่จำเป็นต้องใส่ของฉันในขั้นตอนนี้และพวกเขาจริงไม่ชอบฉันจะเห็นสิ่งที่สารคดีมีลักษณะเหมือน พวกเขามักจะยืนยันว่าฉันจะแปลกใจเสียถ้าฉันเห็นสารคดีทั้งหมดก่อนที่รอบปฐมทัศน์!

8 ขั้นตอน: การแสดงและการประเมิน
จำเป็นที่จะกล่าวนี้เป็นเวทีที่ดีที่สุด! มันเป็นเวลาที่เมื่อนักเรียนของฉันและฉันมีโอกาสที่จะกลับมานั่งและเพลิดเพลินกับผลไม้ของการสร้างของเรา นักเรียนสามารถตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของผู้ชมส่วนโดยเฉพาะอย่างยิ่งของแต่ละโครงการ ผู้ชมอาจจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของชั้นเดียวกันนักเรียนจากส่วนอื่น ๆ ผู้ปกครองหรือนักเรียนจากโรงเรียนอื่น ๆ สำหรับวัตถุประสงค์ของการโครงการของเราเรามักจะเชิญทั้งวิทยาลัยสามส่วนของชั้นเดียวกันได้และการแข่งขันที่ดีที่สุดสำหรับการผลิต

9 ขั้นตอน: นำเสนอโพสต์สารคดี
การนำเสนอผลงานโพสต์สารคดีสั้นการนำเสนอปากเปล่าบุคคลที่ให้ครูเสนอแนะเพิ่มเติมเกี่ยวกับชนิดของนักเรียนแต่ละคนพยายามได้ใส่ลงไปในโครงการและสิ่งที่พวกเขาได้เรียนรู้ ในขั้นตอนนี้นักเรียนเตรียมการนำเสนอผลงานห้านาทีที่จะตอบคำถามดังต่อไปนี้:
•อะไรคือบทบาทของผมในการเล่นในสารคดีเรื่องนี้?
•อะไรเป็นประสบการณ์สำหรับฉันก็เหมือน?
•อะไรบางอย่างของสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ว่าฉันไม่ได้รู้ก่อนที่จะมีอะไรบ้าง
การนำเสนอผลงานเหล่านี้ช่วยให้นักเรียนอธิบายการมีส่วนร่วมในโครงการและให้ครูพื้นฐานสำหรับการประเมินเพิ่มเติม

ตัดสินประสิทธิผลโครงการ
     จะตัดสินที่ประสิทธิภาพของโครงการ ผมจะเรียกเจ็ดมิติสำคัญสำหรับโครงการที่ประสบความสำเร็จมัลติมีเดียอธิบายโดย Simkins et al, (2002):
1 หลักสูตรแกนกลางโครงการมัลติมีเดียที่ประสบความสำเร็จควรจะมีวัตถุประสงค์การเรียนรู้ที่ชัดเจนนำมาจากหลักสูตร เราประสบความสำเร็จนี้โดยการเสริมวัตถุประสงค์ที่เกี่ยวข้องของชั้นการพูดสื่อสารของเรา    รวมทั้งองค์ประกอบของภาษาและการวิจัยการสัมภาษณ์และทักษะการนำเสนอปากเปล่า

2 การเชื่อมต่อโลกแห่งความจริงโครงการมัลติมีเดียควรจะทำให้การเชื่อมต่อโลกแห่งความจริง
กับชีวิตของนักเรียนโดยการสำรวจในหัวข้อที่สนใจในปัจจุบัน ตัวอย่างเช่นหนึ่งในสารคดีของเราจัดการกับการรักษาของผู้สูงอายุในสังคมอาหรับและนักเรียนรู้สึกว่าพวกเขาสร้างความแตกต่างโดยนำความรู้ไปไม่ได้แสดงออกมาในปัญหาสังคมของพวกเขา

3 กรอบเวลาที่ขยายประสบความสำเร็จสูงสุด
โครงการไม่จบในเซสชั่นหนึ่งที่พวกเขาให้นักเรียนมีโอกาสได้สัมผัสกับความท้าทายที่สรุปในผลิตภัณฑ์สุดท้ายที่สำคัญจากที่พวกเขาสามารถได้รับความชัดเจนของความสำเร็จ อ้างอิง Chastain (1976), การเรียนรู้ภาษาที่สองที่ประสบความสำเร็จขึ้นอยู่กับดอกเบี้ยระยะยาวอย่างยั่งยืน

4 ส่วนร่วมของนักเรียนในการตัดสินใจ แม้ว่าครูสามารถกำหนดกฎและข้อ จำกัด นี้นักเรียนควรตัดสินใจด้วยตัวเองที่เกี่ยวข้องกับทั้งรูปแบบและเนื้อหาของผลิตภัณฑ์สุดท้าย พวกเขาเป็นคนที่จะทำให้มากที่สุดของการตัดสินใจที่สำคัญในขณะที่ครูเป็นผู้อำนวยความสะดวกและให้คำปรึกษา

5 การร่วมมือ ขณะที่ทำงานกับสารคดีนักเรียนทำงานร่วมกันโดยความคิดร่วมกันและความรับผิดชอบ การทำงานร่วมกันจะต้องเท่ากันและเพื่อให้มันยุติธรรมและครูนักเรียนสามารถใช้ระบบแผ่นความพยายาม ฉันให้นักเรียนแผ่นมีสองคอลัมน์หนึ่งคอลัมน์พูดว่า "ประเภทของความพยายาม" และคอลัมน์อื่น ๆ พูดว่า "รายละเอียด." ภายใต้รายการแรกคอลัมน์นักเรียนความพยายามดังกล่าวเป็น "ให้สัมภาษณ์กับนักจิตวิทยา" และในคอลัมน์ที่สองพวกเขาทราบ รายละเอียดเช่น "นัดหมาย", "สร้างคำถาม" และ "เทปสัมภาษณ์." ความพยายามที่ยังสามารถตรวจสอบเป็นครูระหว่างกับนักเรียนขณะที่เธอผ่านจากกลุ่มไปยังกลุ่มให้ข้อเสนอแนะและการตรวจสอบของเธอความคืบหน้าของ โครงการ

6 การประเมินผล การประเมินผลิตภัณฑ์มัลติมีเดียเป็นความท้าทายเพิ่มเติมและมันเป็นสิ่งสำคัญที่ครูจะพิจารณาขนาดของโครงการ (ดูภาคผนวก 2 สำหรับแผนการทดสอบสำหรับโครงการสารคดีมัลติมีเดีย.)
7 เทคโนโลยีโครงการมัลติมีเดียช่วยให้นักเรียนได้เรียนรู้ทักษะทางเทคโนโลยี แทนการทำบันทึกสำหรับการนำเสนอปากเปล่าง่ายนักเรียนมีทางเลือกที่กว้างของภาพแสดงคลิปวิดีโอบันทึกและผลิตภัณฑ์มัลติมีเดียอื่น ๆ โครงการเทคโนโลยีเพิ่มมีผลในเชิงบวกกับนักเรียนในปัจจุบันที่ถูกล้อมรอบด้วยสภาพแวดล้อมที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูง

ข้อสรุป
เห็นได้ชัดว่าการเรียนรู้ที่เน้นโครงงานเป็นความท้าทาย;
จะประสบความสำเร็จครูจะต้องปัจจัยสำคัญหลายประการเข้าบัญชี รางวัลเป็นวิธีที่ดีที่จะเพิ่มความสนใจของนักเรียนและการมีส่วนร่วมในการแสวงหาภาษาที่สอง โดยการสร้างสภาพแวดล้อมทางภาษาที่ตรงกับโลกแห่งความจริงการเรียนรู้ที่เน้นโครงงานเพิ่มความหลากหลายในหลักสูตรสอนทักษะที่มีคุณค่าสร้างจิตวิญญาณของความร่วมมือและความรู้สึก heightens ในคุณค่าของตนเอง นอกจากนี้ยังช่วยให้นักเรียนกลายเป็นอิสระและสามารถติดตามการพัฒนาทักษะภาษาที่สองของตัวเอง